Reddit Most Likely To: ყავის გადასხმა უფროსზე

ოფისის სადღესასწაულო წვეულებაზე ჩვენმა განყოფილებამ Most Likely To-ს არაფორმალური ვერსია ითამაშა. ვიღაცას კითხვები ბარათებზე ჰქონდა ამობეჭდილი, ხმას თითის მიშვერით ვაძლევდით, ფსონად კი საჩუქრების გაცვლიდან დარჩენილი შოკოლადის მონეტების პარკი იდო.

როცა კითხვა „ვინ გამოიწვევს ყველაზე დიდი ალბათობით მცირე კატასტროფას პირველსავე კვირაში?“ ამოვიდა, ყველამ ერთხმად მარკს მისცა ხმა, მოუხერხებელ უმცროს დეველოპერს, რომელსაც იმ დილას უკვე ორი საკალმე ჰქონდა გადაბრუნებული. და ყველაში მართლა ყველას ვგულისხმობ. მარკმა თითი საკუთარ თავზე მიიშვირა, მხრები აიჩეჩა და თქვა: „გულწრფელად? სამართლიანია.“ თავისი შოკოლადის მონეტები ჩემპიონივით ჩაიბარა.

სამი დღის შემდეგ, სტუმრად ჩამოსულ ხელმძღვანელებთან გამართული მაღალი ფსონების კვარტალური შეხვედრის დროს, მარკი გამოვიდა მოხალისედ, რომ ახლომდებარე კაფედან ყავის ლანგრის მოტანაში დახმარებოდა. კარგი შთაბეჭდილების მოხდენა სურდა. არავინ შეაჩერა. ჩვენს გასამართლებლად უნდა ითქვას: გზა მოკლე იყო და ჭიქებს თავსახურები ეხურა.

საკონფერენციო ოთახში შესვლისას ფეხი ხალიჩის კიდეს წამოსდო. ლანგარმა ნელი, საშინელი გადახრა შეასრულა, თავსახურები მყისვე დანებდნენ, და ოთხი ორმაგშოტიანი ყინულიანი ლატე პირდაპირ ვიცე-პრეზიდენტის უმწიკვლო თეთრ პიჯაკზე გადაიღვარა. ყინულის კუბიკები მაგიდის ქვეშ დაგორდა. სადღაც ჩემ ზურგს უკან გუნდის ხელმძღვანელი ჩურჩულებდა: „არა, არა, არა.“

ოთახი გაიყინა, მაგრამ ვიცე-პრეზიდენტმა სიჩუმე სიცილით დაარღვია: „აბა, ერთი ის მაინც კარგია, რომ თქვენმა გუნდმა გამაფრთხილა!“ აღმოჩნდა, რომ იმ დილით მსუბუქი საუბრისას ვიღაცას წვეულების კენჭისყრის ამბავი მოუყოლია მისთვის. შეხვედრის დარჩენილი ნაწილი მან სუვენირების კარადიდან გამოღებულ კომპანიის ჰუდიში გაატარა და, გულახდილად რომ ვთქვათ, უფრო კომფორტულადაც გამოიყურებოდა.

მარკმა ბოდიში დაახლოებით ოთხასჯერ მოიხადა. ვიცე-პრეზიდენტმა ხელი ჩაიქნია, ქიმწმენდის ხარჯები კომპანიის ანგარიშზე ჩამოწერა და უთხრა, რომ ამ პიჯაკს უარესიც გადაუტანია.

ახლა საკონფერენციო ოთახის კარზე ლამინირებული აბრა კიდია წარწერით „დღეები მარკის უკანასკნელი ინციდენტიდან“, და რიცხვს თავად მარკი ანახლებს. მას შემდეგ კი ყოველ სათამაშო საღამოზე ამ კითხვას ხმამაღლა აღარც ვკითხულობთ. უბრალოდ ყველანი მასზე ვიშვერთ თითს.